Yaratılış

Yaratılış

————- 1 ————
Uzakta duran elinin üzerine,
Uzanmış uyur karmaşanın köpeği.
Sürüsünü arar ama bulamaz
Altından çekmeye çalıştıkça elini
Daha sert ısırır kanatır bileğini
Dehşetlere ulur çelimsiz gövdesi
Karanlıktan önce de vardı kendisi.
Ama imgesini gösteremedi bu düzlemde.
Farkına varamazdı kimse,
Dururken karanlığın gölgesinde.
—————- 2 —————
Başka varlıklara ihtiyaç duyar karmaşa.
Koymak için imgesini ortaya.
Yaratmalı canlılığı ve zihni, varlığın içinde
Algılatmak için oluşunu,
Bitirmek için belirsiz yalnızlığını
————- 3 ————
Ve damladı sonunda, gerçekliğin aksütü karanlığın içine.
Sadece bir damla olacak şekilde.
Bozundu karanlık,
Gösterdi kendini çelimsiz köpek.
Algılanır oldu zihinlerimizde, gerçekliğin içinde.
Sırnaşır oldu onu algılayan bizlere,
Var ile yok arasındaki tekil bizlere.
Yattı ellerimizin üstüne,
Ama fayda etmedi yalnızlığına.
Çünkü sadece imgeydik onun zihninde.
Ve dehşetle uludu yüzlerimize, “Yaratmasaydım keşke daha da karışmasaydım karmaşamın içine”
————- 4 ————
Biz de taşırız, yaratıcımızın yalnızlığını
Birbirimizi görürüz ama ulaşamaz ellerimiz, değemez birbirine.
Çünkü yasadır varlıkların yalnızlığı
Algılayıcı tekiller bulamaz parçalarını
Ulaşamazlar çoğulluklara
Çekmek istediğinde elini karmaşanın altından
Kıskanç köpek bu yüzden ısırmıştı en başta bileğini
O yüzden sadece bakalım birbirimize
Çoğul, yalnız karmaşanın içinde.
————– 5 ————–
Biz de birbirimizin imgesini yaratırız o vakit,
Kendi karmaşamızın içinde.
Tekrar dönünce köpeğin kendiliğine,
Umarım memnun oluruz bu sefer yalnızlığımızdan,
Ama memnun olmaz bu köpek hiçbir zaman
Umut duyar sadece,
Önce gerçeklikteki bizlere,
Sonra gerçeklikteki bizler ona dönmeye.
Ama en azından birlikte olacağız
Köpekle bir olacağız,
Varlığımız olmasa da var olacağız.
Yok olsa da ellerimiz kenetli duracaklar
Tekrardan karanlığa, gerçeklik damlayana kadar.

Tuna Pürnek 30.11.2019

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir